Woortblind behartigt de belangen van mensen met dyslexie van 0 tot 100 jaar. Je bent namelijk je hele leven dyslectisch, ook als je inmiddels kan lezen en schrijven. In iedere levensfase heb je telkens aan verschillende zaken behoefte. En die veranderen. Als dyslectische leerling heb je andere dingen nodig dan wanneer je werkt. Woortblind wil iedereen met vragen over dyslexie op weg kunnen helpen, ouders, zoekende jongeren, volwassen dyslecten, maar ook professionals, hulpverleners en partners van mensen met dyslexie. 

Naar aanleiding van de uitzending van Rondom 10 op zaterdag 1 mei over ‘leerlingen met een etiket’ wil de vereniging bij monde van haar ambassadeur Hans van de Velde het volgende meedelen: 

Heel goed dat in dit programma de zaak van kinderen met speciale hersenen aandacht krijgt. Als ambassadeur van Woortblind wil ik een aantal zaken op een rij zetten: 

Circa 20% van de mensen (dus kinderen, maar ook volwassenen) hebben een ander soort hersenen. In Finland worden ze "anders lerenden" genoemd: dyslexie, adhd, autisme/asperger/pdd-nos, hogere en lagere intelligenties. Er is geen aanwijzing dat dit nu meer is dan vroeger, het wordt alleen beter gezien en opgespoord. 

Als coach van volwassen werknemers weet ik welk een grote ellende en maatschappelijke kosten het niet onderkennen van deze mensen met bijzondere hersenen kan hebben. 

Kinderen en grote mensen met bijzondere hersenen (=andere manier van informatie verwerken) kunnen een enorme, vaak innovatieve bijdrage leveren aan onze maatschappij (kenniseconomie!), mits zij in hun kwaliteiten gezien worden. 

Wanneer we gaan spreken over "kinderen met een label" en "met een rugzakje" en "zorgenkindjes" is dat quasi lief en sociaal, maar in feite dom, asociaal en op het criminele af. Je maakt deze kinderen ziek, gehandicapt en invalide door ze zo te labellen. En daarmee creëer je de maatschappelijke kosten. Voor kinderen en volwassenen geldt: zie en gebruik hun kwaliteiten met oog voor hun beperkingen. Oftewel: de juiste mens op de juiste plek. 

Leerkrachten van basisscholen (hoe lief en pedagogisch ook) kunnen helaas niet rekenen. Wanneer zij op de juiste manier adequate aandacht geven aan alle kinderen in hun klas, met oog voor talenten en beperkingen, en vooral (!) met gebruikmaking van moderne kennis, zullen zij enorm winnen aan tijd en energie. Dat betekent helemaal geen extra belasting, maar een verdieping van hun werk, waardoor de werkdruk eerder zal afnemen! 

Vanuit mijn ervaring met jeugdigen en volwassenen met adhd, dyslexie, autisme, hoogbegaafdheid etc., zou ik het vooral toejuichen wanneer geïnvesteerd zou worden in kennis en vaardigheden op dit gebied. Een inhaalslag voor zittend personeel en een "upgrade" van het curriculum van de hbo's voor leerkrachten. 

Voor meer informatie of toelichting op dit onderwerp: 

Hans van de Velde, ambassadeur Woortblind,06-53236875