Hoger Onderwijs
In het hoger onderwijs zijn onderwijsinstellingen verplicht om het studeren met een handicap mogelijk te maken. Volgens de wet op het Hoger Onderwijs en Wetenschappelijk onderzoek (WHW, artikel 7.34 en 7.13 i) is een handicap een lichamelijke, zintuiglijke of andere functiestoornis die vertragend werkt op het studietempo. Dyslexie wordt beschouwd als een functiestoornis en valt daarmee onder deze wetgeving.’( Hofmeester, 2001). De precieze invulling wordt uitgewerkt door de onderwijsinstelling zelf.
Een instelling is dus verplicht om de eventuele struikelblokken die een dyslectische student tegenkomt te helpen oplossen. Kijk voor meer informatie op de website van Handicap en Studie: www.onderwijsenhandicap.nl

Verder lezen
Aanbevolen literatuur: 'Studeren met dyslexie' van Nel Hofmeester.
het Studenten Service Centrum van de universiteit van Utrecht: ‘Dubbel Werk’. 
www.trainingenadvies.com/uploads/rapport.pdf

Meer over Wettelijke regeling.
Wettelijk is er een regeling dat studenten met een handicap een jaar extra studiefinanciering krijgen zonder daarvoor te hoeven te lenen. Dit is ook de tijd die de meeste studenten met een handicap extra nodig hebben (Broenink & Gorter, 2001). Deze regeling is echter maar bij weinig mensen bekend. Het nadeel is wel dat je dan even moet accepteren dat je volgens de wet gehandicapt bent. Verder weten weinig studenten dat ze daarnaast recht hebben op afstudeersteun van de universiteit. De informatie hierover is vermeld in het reglement van de universiteit. Het gaat hierbij om een financiële steun die je kunt krijgen op basis van vier verschillende vormen van overmacht namelijk: ziekte, bijzondere familieomstandigheden, zwangerschap en een handicap of chronische ziekte. Dyslexie valt onder de laatste noemer. Je moet dan wel op tijd deze verlenging hebben aangevraagd en je moet dan ook op tijd het probleem hebben aangegeven. Als je niet na vijf maanden nadat het probleem ontstond er melding van maakt dan vervalt je afstudeersteun  (bron; reglement universiteit van utrecht).

Zowel in de rapportage van Sociaal Cultureel Planbureau (2001) als in het onderzoek van Verwey- Jonkey-instituut (Broenink & Gorter, 2001) komt naar voren dat er een groot gat zit tussen de maatregelen en voorzieningen en de kennis daarover bij de betrokkenen. Verwijzers, zoals bijvoorbeeld de studieadviseur, weten vaak niets van de mogelijkheden. Ook de studenten zelf zijn slecht op de hoogte van de regelingen die er zijn. Een aanwijzing hiervoor is dat er maar een handjevol studenten het jaar extra studiefinanciering aanvragen (Hofmeester, 2001).

Het Masterplan Dyslexie heeft onlangs het protocol Dyslexie Hoger Onderwijs uitgebracht. Dit is een inhoudelijke handreiking voor HO-instellingen (hogescholen en universiteiten) om de begeleiding van dyslectische studenten te optimaliseren. Met dit Protocol Dyslexie HO wordt een doorgaande lijn gerealiseerd. In opdracht van OCW verschenen eerder Protocollen Leesproblemen en Dyslexie voor het basisonderwijs en voortgezet onderwijs. Dit protocol voor het Hoger Onderwijs biedt- daarbij aansluitend- inhoudelijke en procedurele handreikingen om maatwerkgerichte begeleiding en beleid te ontwikkelen en uit te voeren. Het biedt instellingen de mogelijkheid om een eigen Beleidsprotocol Dyslexie op te stellen en te voorzien in implementatie daarvan.  
Op   (onder kopje “produkten”) vindt u meer informatie hierover en de bestelmogelijkheden.