‘Mama, ik heb twee voldoendes voor mijn taaltoets en twee keer ‘een goed’.’ Ja hoor. Zoon Finn (8) belt me speciaal op tijdens de pauze. Het is dat ik me vast kan houden aan een bureau, anders sloeg ik stijl achterover. Zoon kon namelijk tot voor kort – zonder overdrijven – namelijk nauwelijks lezen en schrijven. Na twee jaar (in groep 3 en 4) de allerlaagste Citoscores (E) gehaald te hebben en dikke onvoldoendes voor taal op zijn rapport, gaat hij sinds de zomervakantie (groep 5) met sprongen vooruit. Diagnose: dyslexie. De aanpak: Gramma.

K N UI F V O L G | N A R G F IEUW | Geen idee wat deze woorden betekenen? Ik ook niet. Het zijn zomaar een paar onzinwoorden uit module 5 van de Gramma methode. Met de Gramma methode leren dyslectische kinderen (en volwassenen) lezen en uiteindelijk schrijven. De methode begint bij het aanleren en het benoemen van de klanken. Waar de methode eindigt weet ik nog niet. Daar zijn we pas over één tot anderhalf jaar.

Pedagogisch onverantwoord

Zoon kan dus inmiddels – we zijn vijf maanden verder – van alle klanken benoemen of hij te maken heeft met een klinker, medeklinker, korte, lange, tweeteken-, drieteken- of viertekenklank. Daarnaast kan hij moeiteloos en snel rijtjes onzinwoorden lezen. Woorden waar ik mijn tong over breek of soms – samen met zoon – de slappe lach van krijg.

N A R G F IEUW: dat betekent natuurlijk gewoon… Nee laat maar. Sommige dingen kun je maar beter binnenskamers houden. Net zoals het feit dat we thuis (!) op eigen initiatief (!) en geheel naar eigen inzicht (!) een groot deel van de tijd pedagogisch onverantwoord oefenen met vieze woorden. ‘De letter -u, Finn.’ ‘Dat is een korte klank, mama’. ‘Noem drie woorden met de korte klank –u, Finn’. ‘K**, L** en neuken, mama’. ‘Fout Finn, neuken is niet goed. De –eu is namelijk een tweetekenklank.’