|
Beknopt, leuk en handzaam overzicht, door Ewald Vervaet
De Britse Paula Wiltshire zat in het speciaal onderwijs en kwam erachter dat haar jongste zoon dyslectisch was. Als moeder kende ze waarschijnlijk maar al te goed de vooroordelen rond dyslexie: ‘excuus voor domheid’ of juist ‘heel intelligent’, maar ook ‘treft alleen jongens’ en ‘je zult nooit kunnen lezen of schrijven’. Haar boek laat zien dat de werkelijkheid – ‘uiteraard’ zou ik bijna zeggen – is dat dyslexie niets met intelligentie van doen heeft, ook bij meisjes voorkomt en kan maken dat iemand anders tegen problemen aankijkt. Ze steekt ook in bij wat dyslexie in de kern van de zaak is: een handicap in de sfeer van lezen en schrijven. Wat niet uitsluit dat er problemen mee kunnen samenhangen in de sfeer van getallen, ‘links-rechts’ en de maanden van het jaar op rij.
Het boek telt slechts 64 bladzijden, maar bevat in beknopte vorm ongelooflijk veel boeiende informatie. De vormgeving is bovendien erg aantrekkelijk. Dat komt onder meer door de vele illustraties maar ook door rijtjes zoals over verschillen tussen kleuters en basisschoolkinderen of over wat je kunt doen tegen stress bij examens. Heel handig zijn de tips voor anderen. Bijvoorbeeld, verbeter een leesfout niet onmiddellijk. Laat de dyslecticus de zin afmaken, ga terug naar de fout en vraag nog eens naar dat woord te kijken. En benoem letters naar hun klank (/b/) en niet naar hun naam (‘bee’).
Verder staan er veel zelfgeschreven voorbeelden in van dyslectische jongeren en wetenswaardigheden over dyslectische bekendheden. Wist u dat Churchill (1874-1965) lange tijd voor de slechtste leerling van de klas doorging maar ondanks (en/of dankzij?) zijn dyslexie de Britten door de Tweede Wereldoorlog heeft geleid en de Nobelprijs voor literatuur heeft gewonnen? En de Franse beeldhouwer Rodin (1840-1917) werd door zijn school de domste leerling genoemd en door zijn vader een idioot. Dyslexie sluit de deur dus niet naar de wereldpolitiek en de kunsten.
Wiltshire is voor gestructureerd multisensorisch onderwijs aan dyslectici. Gewoonlijk wordt alleen een beroep gedaan op de oren en de ogen. Maar hierin doet ook de tast mee, door met houten of plastieken letters te werken. Peter van 15 dacht eerst: ‘Ik ga dat babygedoe mooi niet doen!’. Na enkele weken was hij om: houten letters zijn voor hem de ‘enige manier die ik begrijp’. Een beknopt, leuk en handzaam overzicht – geschikt voor iedereen maar vooral voor jongeren.
Paula Wiltshire, Wat je moet weten over dyslexie, Etten-Leur, Ars scribendi, 2009. |
|
|
Wat je moet weten over dyslexie |
 |